مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران 3 پیاپی 10 1403 05 01 Sociology of Development and National Discourse جامعه شناسی توسعه و گفتمان ملی 175 192 10.61838/kman.jspsich.3.2.11 FA محمد فقیه علی آبادی دانشجوی دکتری، گروه مدیریت، پردیس بین المللی کیش، دانشگاه تهران، تهران، ايران مجتبی امیری دانشیار، گروه مدیریت، دانشكده علوم انساني، دانشگاه تهران، تهران، ايران علی اصغر پورعزت استاد تمام، گروه مدیریت، دانشكده علوم انساني، دانشگاه تهران، تهران، ايران علی رضا نادری خورشیدی دانشیار، گروه مدیریت، دانشكده علوم انساني، دانشگاه امام حسین، تهران، ايران Journal Article 1403 01 20 <p>This article is the result of a collaboration between the University of Tehran and Aalborg University in Denmark, aimed at a better understanding of the literature on national development. Particularly in recent years, the literature on development in Iranian society has become contentious and misunderstood, and its confusion in contemporary history suggests that development is more the result of disciplined and systematic interaction of collective intelligence than of intellectual fervor. Therefore, it is hoped that by focusing more on the issue of development, appropriate foundations for a better understanding of it can be provided. This research, which employs the thematic method—a qualitative approach based on study and semi-structured interviews—includes interviews with twelve domestic elites from university professors and experienced practitioners in the country. It also results from a year and a half of study and collaboration with the Faculties of Communication Science, Sociology, and Business at Aalborg University. The focus of this research is on the "sociology of national development" and the role of "discourse" in the formation of development theories. The outcome is the presentation of two models: firstly, a proposal on the appropriate structure and social relationships on which development should be based, and secondly, the suggestion of "discursive models" to achieve collective rationality and identity.</p> <p>این مقاله حاصل همکاری دانشگاه تهران و دانشگاه آلبرگ دانمارک در جهت درک بهتر از ادبیات توسعه ملی است. بالاخص که در سال‌های اخیر که ادبیات توسعه خواهی در جامعه ایران به امری پر نزاع و بی تفاهم تبدیل گشته است و سرگشتگی آن در تاریخ معاصر گواه آن است که امر توسعه پیش از آنکه محصول التهاب‌های روشنفکرانه باشد، نتیجه انضباط و تعاملی منظم از خرد جمعی است. لذا امید است با تمرکز بالاتر بر مسئله توسعه بتوان مقدمات مناسبی را در درک بهتر آن فراهم آورد. این پژوهش که از روش تِمی که روشی کیفی و مبتنی بر مطالعه و مصاحبه نیمه ساختاریافته است، شامل مصاحبه با دوازده نخبه داخلی از اساتید دانشگاهی و مجریان با سابقه کشور است. و همچنین حاصل مطالعه و همکاری با دانشکده‌های علم ارتباط و علوم جامعه شناختی و تجارت از دانشگاه آلبرگ به مدت یک سال نیم است. محور این پژوهش بر مدار "جامعه شناسی توسعه ملی" و نقش "گفتمان" در خصوص شکل گیری نظریه‌های توسعه شکل گرفته است. و حاصل آن ارائه دو الگویی است که اولا پیشنهاد می‌دهد که بهتر است توسعه بر چه ساختار و روابط اجتماعی بنا شود و دوما پیشنهاد "الگوهای گفتمانی" برای رسیدن به عقلانیت و هویت جمعی است.</p> https://journalspsich.com/index.php/journalspsich/article/download/147/125