مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران 3 پیاپی 10 1403 05 01 The Policy of Forced Sedentarization of Nomads and State-Building in Early Pahlavi Era (A Case Study of Kurdistan, Iran, 1925-1941) سیاست تخته قاپوی عشایر و دولت سازی پهلوی اول (مطالعه موردی کردستان ایران 1320-1304) 231 244 10.61838/kman.jspsich.3.2.14 FA مجيد استوار استاديار گروه علوم سیاسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ايران هرمان وطمانی کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد الکترونیک، تهران، ایران Journal Article 1403 01 25 <p>Throughout Iran's history, there has always been a confrontation between the central government and the tribes and nomads. The central government aimed to dominate the tribes, while simultaneously relying on their military capabilities. Tribal leaders held significant military power, resulting in a close relationship between them and the central government. In Kurdish regions, power had historically been distributed among various centers, including influential families, tribes, and chieftains. Following the Constitutional Revolution and World War I, the dispersion of power and the emergence of new claimants reached unprecedented levels, minimizing the central government's influence. With the rise of Reza Khan and the increasing military strength of the government, efforts to expand central authority and suppress traditional power centers, including in Kurdish areas, became a priority. The fundamental question of this research is why the early Pahlavi government pursued the sedentarization of nomads (the policy of Takht-e Qapu) in Kurdistan, and what impact this policy had on state-building during this period. The present study aims to examine the effect of the implementation of the Takht-e Qapu policy, disarmament, and the reduction of tribal power in creating a centralized and powerful government, with a focus on the suppression of Kurdish tribes. The findings indicate that the implementation of the Takht-e Qapu policy during the early Pahlavi period resulted in the disarmament and reduction of tribal power, leading to the formation of a centralized and powerful government in Kurdistan. Conversely, violent actions against the tribes intensified the people's aversion to the government. This research has been conducted using a descriptive and historical analysis method.</p> <p>تاریخ ایران همیشه میان دو مرکز قدرت یعنی دولت مرکزی و ایلات و عشایر رویارویی وجود داشت. دولت مرکزی از یکسو در صدد تسلط بر قبایل بود و از سوی دیگر به توان نظامی این قبایل کوچ نشین نیاز داشت. سران قبایل وضعیت نظامی قدرتمندی داشتند و در نتیجه رابطه تنگاتنگی میان آن‌ها و دولت مرکزی وجود داشت. قدرت در مناطق کردنشین از گذشته بین کانون‌های متعددی از جمله خاندان‌های ذی‌نفوذ، ایلات و عشایر و خوانین پراکنده بود. در دورة پس از مشروطه و جنگ جهانی اول، پراکندگی قدرت و ظهور مدعیان جدید به شکل بی‌سابقه‌ای گسترش یافت و نفوذ حکومت مرکزی به حداقل رسید. با ظهور رضاخان و افزایش قدرت و توان نظامی دولت، تلاش برای گسترش حاکمیت مرکزی و سرکوب کانون‌های سنتی قدرت از جمله در مناطق کردنشین در اولویت قرار گرفت. پرسش بنیادی پژوهش حاضر این است که چرا دولت پهلوی اول نسبت به اسکان عشایر (سیاست تخته قاپوکردن) در کردستان مبادرت کرد و این سیاست چه تاثیری بر دولت سازی در این دوره گذاشت؟ هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر اجرای سیاست تخته قاپوکردن، خلع سلاح و کاهش قدرت ایلات و عشایر در ایجاد حکومتی متمرکز و مقتدر در کشور با تمرکز بر سرکوب ایلات کردستان است. یافته‌های پژوهش حکایت از آن دارد که اجرای سیاست تخته قاپو در دوره پهلوی اول از یک‌سو، موجب خلع سلاح و کاهش قدرت ایلات و عشایر و شکل گیری حکومتی متمرکز و مقتدر در کردستان شد و از سوی دیگر، اقدامات خشونت بار علیه ایلات و عشایر، دولت گریزی مردم کردستان را تشدید ساخت. پژوهش حاضر به شیوه توصیفی و تحلیل تاریخی مورد بررسی قرار گرفته است.</p> https://journalspsich.com/index.php/journalspsich/article/download/150/127