مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران 4 پیاپی 15 1404 05 25 Paradoxical Modernization and Neopatrimonialism in the Pahlavi Era مدرنیزاسیون پارادوکسیکال و نئوپاتریمونیالیسم در دوره پهلوی 1 18 10.61838/kman.jspsich.238 FA محمد ابوالفتحی استادیار، گروه علوم سیاسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران سید امیرحسین بنی‌اشراف گروه علوم سیاسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران Journal Article 1403 06 07 <p>This study aims to examine the causes of the fall of the Pahlavi regime, which is characterized as a dependent quasi-modern neopatrimonial government that, despite economic and industrial modernization efforts, failed to achieve sustainable authority. The findings of this research indicate a clear incompatibility between the modernization process and the traditional legitimacy of the Pahlavi regime. While the Pahlavi government was based on a neopatrimonial structure, the Shah, by emphasizing economic and industrial development, attempted to consolidate the power of the central government through land reforms and the expansion of social services. Evidently, the outcomes of the modernization process conflicted with the traditional foundations of the Pahlavi regime, resulting in internal contradictions and challenges at three levels: (1) social groups and classes, (2) political and social norms and values, and (3) the political-institutional structure. Accordingly, one of the most significant factors leading to the Islamic Revolution was the paradox between neopatrimonialism and modernization. The research method employed in this article is analytical-descriptive. For analysis, the study utilizes modernization theory as well as Max Weber’s concept of traditional legitimacy. Data collection was conducted through a library-based approach.</p> <p>این پژوهش به دنبال بررسی علل سقوط حکومت پهلوی، به عنوان حکومتِ نئوپاتریمونیالِ شبه مدرنِ وابسته‌ای است که علی‌رغم وجود نوسازی‌های اقتصادی و صنعتی، نتوانست به اقتداری پایدار دست یابد. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که میان فرایند مدرنیزاسیون و مشروعیت سنتی حکومت پهلوی، یک نوع ناسازگاری آشکار وجود دارد. در حالی‌که حکومت پهلوی، بر یک ساختار نئوپاتریمونیالیستی استوار بود، شاه با تأکید بر توسعه اقتصادی و صنعتی، تلاش کرد تا همزمان با اصلاحات ارضی و گسترش خدمات اجتماعی، قدرت دولت مرکزی را تحکیم کند. بدیهی است که نتایج حاصله از فرایند مدرنیزاسیون با مبانی سنتی حکومت پهلوی، در تضاد قرار گرفت و منجر به ایجاد تعارضات داخلی و چالش‌هایی در سه سطح 1- گروه‌ها‌ و طبقات اجتماعی 2- هنجارها و ارزش‌های سیاسی و اجتماعی 3- ساخت سیاسی-نهادی؛ شد. بر این اساس یکی از مهم‌ترین عوامل وقوع انقلاب اسلامی، پارادوکس میان نئوپاتریمونیالیسم و مدرنیزاسیون است است. روش تحقیق در این مقاله، تحلیلی-توصیفی است. برای تحلیل، از نظریۀ مدرنیزاسیون وهمچنین مشروعیت سنتی ماکس وبر استفاده شده و گردآوری داده‌ها نیز کتابخانه‌ای بوده است.</p> https://journalspsich.com/index.php/journalspsich/article/download/238/452