مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران 4 پیاپی 17 1404 10 01 Democratic System and the Role of Participation in Political Stability and Instability: A Study of the Presidencies of Mahmoud Ahmadinejad and Hassan Rouhani نظام مردم سالاری و نقش مشارکت بر ثبات و بی‌ثباتی سیاسی: مطالعه دوره ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد و حسن روحانی 1 18 10.61838/kman.jspsich.338 FA مهدی شهرابی دانشجوی دکتری، گروه علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران . علی اشرف نظری دانشیار ، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. سید مصطفی ابطهی استادیار، گروه علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی‏، تهران، ایران. Journal Article 1403 09 03 <p>This article seeks to examine the impact of political participation on political stability and instability during the presidencies of Hassan Rouhani and Mahmoud Ahmadinejad. The main research question of the article is: What is the relationship between political participation and political stability or instability within the framework of the Islamic Republic of Iran, which is based on democratic principles, and how can this relationship be analyzed? The hypothesis of the article is that political participation can play a role in increasing or decreasing political stability or instability. The research method employed in this study is based on Norman Fairclough’s Critical Discourse Analysis. This study demonstrates that the issue of political stability or instability is of great significance in political science, as it directly affects the continuity or discontinuity of a political system. Political systems have always been confronted with this issue. In this research, the concept of "religious democracy" refers to considering the votes, demands, and aspirations of the people within the value-based foundations of Islam. "Political stability" is defined as a state in which a relative balance exists among the three strata of elites—intellectual, instrumental, and political—across various domains. When this balance is disrupted due to increasing divergence, political instability will afflict society. In such a situation, the primary duty of the political system is to preserve this balance among the elites, which can facilitate the modernization of society without severe ruptures in policymaking and implementation.</p> <p>مقاله حاضر به دنبال بررسی تأثیر مشارکت سیاسی بر ثبات – بی‌ثباتی سیاسی در دوره ریاست جمهوری حسن روحانی و محمود احمدی نژاد است. پرسش اصلی مقاله این است که چه ارتباطی بین مشارکت سیاسی و ثبات – بی‌ثباتی سیاسی در نظام جمهوری اسلامی ایران که مبتنی بر مردم سالاری است وجود دارد و چگونه قابل تحلیل است؟ فرضیه مقاله بر این است که مشارکت سیاسی می‌تواند در افزایش / کاهش ثبات – بی‌ثباتی سیاسی نقش داشته باشد. روش تحقیق این پژوهش مبتنی بر تحلیل گفتمان انتقادی<strong> </strong>نورمن فرکلاف است. این پژوهش نشان می‌دهد که موضوع ثبات – بی‌ثباتی سیاسی به دلیل تأثیر بر تداوم و عدم تداوم نظام سیاسی موضوعی مهم در علم سیاست محسوب می‌شود. نظام‌های سیاسی همیشه با این موضوع درگیر بوده اند، در این پژوهش، منظور از مردم سالاری دینی در نظر گرفتن رای، خواسته‌ها و مطالبات مردم بر اساس مبانی ارزشی اسلام است و مراد از ثبات سیاسی حالتی است که در آن بین سه طیف نخبگان (فکری، ابزاری و سیاسی) در زمینه‌های مختلف تعادل نسبی برقرار باشد و هرگاه این تعادل در اثر افزایش فاصله بر هم زده شود، بی‌ثباتی سیاسی دامنگیر جامعه خواهد شد. در این حالت عمده ترین وظیفه نظام سیاسی حفظ این تعادل بین نخبگی است که می‌تواند نوسازی جامعه را بدون گسست‌های خشن در سیاستگذاری و در اجرا به پیش برد.</p> https://journalspsich.com/index.php/journalspsich/article/download/338/462