مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران 3 پیاپی 13 2024 12 30 Cultural Policies of the Islamic Republic and Their Impact on the Works of Bahram Beyzaie and Mahmoud Dowlatabadi سیاست‌های فرهنگی جمهوری اسلامی و تاثیر آن بر آثار بهرام بیضایی و محمود دولت آبادی 194 209 10.61838/kman.jspsich.3.5.11 FA علیرضا شهرکی دانشجوی دکتری،گروه علوم سیاسی،واحد تهران مرکزی،دانشگاه آزاد اسلامی،تهران،ایران محمد علی خسروی استادیار گروه علوم سیاسی،واحد تهران مرکزی،دانشگاه آزاد اسلامی،تهران،ایران سید اسمعیل حسینی گلی استادیار گروه علوم سیاسی،واحد تهران مرکزی،دانشگاه آزاد اسلامی،تهران،ایران Journal Article 2024 10 21 <p>With the victory of the Islamic Revolution in Iran, a regime was established that, based on its nature and the roots of its emergence, perceives culture as a structured framework and the driving force of socio-political life. This form of government is defined as an ideological state, which, by its nature, arises from ideological revolutions and enforces non-negotiable directives in the cultural domain. In this study, the statistical population was first determined to include the plays of Bahram Beyzaie and Mahmoud Dowlatabadi. This research initially designs categories, and their face validity is established through expert consultation. Subsequently, composite reliability is used to assess reliability. The data collection method in this research includes note-taking from books and library resources, interviews, as well as articles from journals and online sources. The findings of this study indicate that due to the lack of appropriate policymaking and the absence of a suitable cultural strategy—particularly concerning drama and theater—cultural planners and policymakers in Iran, by prioritizing "economic development" over cultural issues, have inflicted irreparable damage on society. What is labeled as "cultural development" in national development programs is, in reality, nothing more than the expansion of Western development culture. Overall, policymaking in this field appears more performative than profound and foundational. Furthermore, the concept of soft warfare, which is employed as an alternative to hard warfare, entails the imposition of one group’s will on another without resorting to military means.</p> <p>با پیروزی انقلاب اسلامی ایران نظامی حاكم شدكه بنابر سرشت و ریشه‌های تولد و پیدایش خود، فرهنگ را به عنوان چارچوبی قاعده مند و موتور محرك سیاسی اجتماعی حیات می‌بیند. این شكل از دولت‌ها در تعریف، دولت ایدئولوژیك نامیده می‌شود كه بنا به ماهیت برخاسته از انقلابهای ایدئولوژیك بوده و دستورالعمل‌های غیرقابل اغماضی در حوزه فرهنگ. این پژوهش ابتدا به طراحی مقوله‌ها می‌پردازد و با نظرخواهی از صاحب نظران، اعتبار صوری آن فراهم می‌گردد.سپس برای سنجش پایایی از روش پایایی مرکب استفاده می‌شود. روش گرد آوری اطلاعات در این پژوهش به صورت فیش برداری و یاداشت کتابخانه ای، مصاحبه ها، همچنین مجلات- مقالات و اینترنت می‌باشد. نتایج این پژوهش نشان داده است که با توجه به عدم سیاست گذاری مناسب و فقدان استراتژی مناسب فرهنگی (به طور ویژه درباره نمایش و تئاتر) برنامه ریزان و سیاست گذاران فرهنگی در ایران با مقدم داشتن «توسعه اقتصادی» بر مسایل فرهنگی، ضربه‌های جبران ناپذیری به جامعه وارد آوردند و آنچه در برنامه‌های توسعه کشور، توسعه فرهنگی نامیده می‌شود، چیزی جز بسط فرهنگ توسعه غربی نیست و به طور کلی سیاست گذاری‌ها در این حوزه، بیشتر نمایشی است تا سیاست گذاری‌های عمیق و ریشه ای. از طرفی جنگ نرم که در برابر جنگ سخت به کار برده می‌شود، تحمیل اراده گروهی بر گروه دیگر بدون استفاده از راه‌های نظامی است.</p> https://journalspsich.com/index.php/journalspsich/article/download/412/332