مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران 4 پیاپی 16 1404 07 01 Comparative Analysis of Local Governance Patterns and Their Role in Shaping Cultural Identity and National Security in Iran تحلیل تطبیقی الگوهای حکمرانی محلی و نقش آن در شکل‌گیری هویت فرهنگی و امنیت ملی در ایران 1 23 10.61838/kman.jspsich.436 FA سیدسجاد موسوی نژاد بنام گروه علوم سیاسی سیاسی و روابط بین¬الملل، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. میرقاسم بنی هاشمی گروه علوم سیاسی سیاسی و روابط بین¬الملل، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. گارینه کشیشیان سیرکی گروه علوم سیاسی و روابط بین¬الملل، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران حسن خداوردی گروه علوم سیاسی و رابط بین الملل، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 1403 10 28 <p>This study aims to examine the role of local governance patterns in shaping cultural identity and national security in Iran, employing a historical analysis method focused on four key periods (from the Constitutional Revolution to the present). The findings indicate that local governance in Iran has had a dual and complex relationship with these two components. In the realm of cultural identity, local participatory institutions (such as <em>Anjoman-e Baladieh</em> and city councils) during decentralized periods (the Constitutional Revolution and post-Islamic Revolution era) contributed to the enhancement of cultural self-awareness and national cohesion by recognizing ethnic, linguistic, and religious diversity. In contrast, the centralization during the reigns of Reza Shah and Mohammad Reza Shah, by imposing a homogenized national identity and suppressing unofficial cultural expressions, led to social alienation and the weakening of cohesion. In the domain of national security, centralization based on powerful security institutions (both before and after the Islamic Revolution), although effective in creating short-term stability, led to the exacerbation of ethnic and sectarian divides and internal instability in the long run by ignoring local demands and perpetuating systemic discrimination. Conversely, participatory local governance (post-revolution councils), by gaining the trust of society, helped reduce tensions, although the influence of central institutions and resource limitations curtailed its effectiveness. Therefore, it can be concluded that sustainable national security and cultural cohesion in Iran are not achieved through opposition, but rather through the overlap of an <em>efficient central authority</em> and <em>responsive local governance</em>. In other words, the optimal governance model must historically balance territorial unity (through necessary centralization) and the recognition of the cultural and social rights of local communities (through decentralized participation).</p> <p>این پژوهش با هدف بررسی نقش الگوهای حکمرانی محلی بر هویت فرهنگی و امنیت ملی ایران، از روش تحلیل تاریخیِ چهار دوره کلیدی (از مشروطه تا کنون) بهره گرفته است. نتایج این مطالعه نشان میدهد حکمرانی محلی در ایران رابطه‌ای دوگانه و پیچیده با این دو مؤلفه داشته است. در حوزه هویت فرهنگی، نهادهای مشارکتی محلی (مانند اجمن‌های بلدیه و شوراهای شهر) در دوره‌های غیرمتمرکز (مشروطه و پس از انقلاب اسلامی) با به رسمیت شناختن تنوع قومی، زبانی و مذهبی، به تقویت خودشناسی فرهنگی و انسجام ملی کمک کرده اند. در مقابل، تمرکزگرایی دوره‌های رضاشاه و محمدرضا شاه، با تحمیل هویت ملی یکسانساز و سرکوب بیان‌های فرهنگی غیررسمی، به بیگانگی اجتماعی و تضعیف انسجام انجامید. در حوزه امنیت ملی، تمرکزگراییِ مبتنی بر نهادهای امنیتی مقتدر (قبل و بعد از انقلاب) اگرچه در کوتاه مدت ثبات ایجاد کرد، اما با نادیده گرفتن مطالبات محلی و تبعیض سیستماتیک، به تشدید گسل‌های قومی-مذهبی و بی‌ثباتی داخلی در بلندمدت منجر شد. در مقابل، حکمرانی محلیِ مشارکتی (شوراهای پس از انقلاب) با جلب اعتماد جامعه، به کاهش تنش‌ها کمک نموده، هرچند نفوذ نهادهای مرکزی و ضعف منابع، کارآمدی آن را محدود ساخت. لذا می‌توان دریافت که امنیت ملی پایدار و انسجام فرهنگی در ایران، نه در تقابل، بلکه در همپوشانیِ «قدرت مرکزی کارآمد» و «حکمرانی محلی پاسخگو» محقق می‌شود. به عبارت دیگر، مدل بهینه حکمرانی باید توازنی تاریخی بین وحدت سرزمینی (از طریق تمرکزگرایی ضروری) و شناسایی حقوق فرهنگی-اجتماعی جوامع محلی (از طریق مشارکت غیرمتمرکز) ایجاد کند.</p> https://journalspsich.com/index.php/journalspsich/article/download/436/433