مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران 5 پیاپی 18 1405 03 01 The Law of Crisis Persistence in Iran: Explaining the Cyclical Pattern of Internal and External Challenges in the Islamic Republic قانون بقای بحران در ایران: تبیین الگوی چرخه‌ی چالش‌های داخلی و خارجی در جمهوری اسلامی 1 17 10.61838/kman.jspsich.545 FA انصار امینی دانشجوی دکتری، گروه روابط بین الملل، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 1404/12/02 <p>In recent decades, Iran has faced numerous domestic and external crises that have not only remained unresolved but have also been continuously reproduced within a recurring cycle. This phenomenon, which is termed the “law of crisis persistence” in the present article, results from a combination of structural, political, and economic factors that have made it difficult to break this cycle. This study seeks to identify the cyclical pattern of crises and examine the factors contributing to their persistence. It does not regard external factors as the principal variable underlying these crises. Rather, the main focus of the article is the Islamic Republic of Iran. Given the breadth of the relevant historical period, the study does not attempt to examine multiple political eras, as doing so could lead to excessive generalization. The principal research question is as follows: To what extent can the existence of a law of crisis persistence be substantiated, and what are the factors and patterns constituting this law? The findings indicate that domestic and external crises in the Islamic Republic of Iran are not merely the consequences of external forces; rather, they are produced by a recurring pattern embedded in Iran’s governance structure. These crises follow a set of factors and mechanisms that may be classified as follows: the prioritization of expediency in governance and the politicization of macro-level decision-making in the Islamic Republic; the absence of elite circulation and the continued presence of crisis-generating actors; the institutionalization of crisis as an instrument for preserving power; a crisis-oriented economy and the inability to achieve sustainable development; the role of foreign policy in reproducing domestic crises; and the internal circulation of crises and the resulting inability to escape from them. Collectively, these factors have created a pattern through which crises are successively reproduced and sustained in the Islamic Republic. Breaking this cycle is unlikely without systematically examining and addressing the aforementioned issues. The criterion used to classify these factors was their greater recurrence in comparison with other contributing variables. This study employs a descriptive-analytical method and draws on historical, economic, and political sources to examine the pattern of crises and their underlying causes.</p> <p>ایران در دهه‌های اخیر با بحران‌های متعددی در حوزه‌های داخلی و خارجی مواجه بوده که نه‌تنها حل نشده‌اند، بلکه در چرخه‌ای مداوم بازتولید شده‌اند. این پدیده که ما آن را در این مقاله «قانون بقای بحران» نامیده ایم، ناشی از مجموعه‌ای از عوامل ساختاری، سیاسی و اقتصادی است که امکان خروج از این چرخه را دشوار ساخته است. این پژوهش تلاش می‌کند تا الگوی چرخه بحران‌ها را شناسایی کرده و عوامل مؤثر در تداوم آن را بررسی کند. همچنین متغیر اصلی این بحران¬ها را عوامل خارجی نمی داند؛ تمرکز اصلی مقاله حاضر بر جمهوری اسلامی است و به دلیل گستردگی زمان، قصد ندارد چندین دوره را مورد بررسی قرار دهد تا به کلی گویی دچار نشود. سؤال اصلی این است که تا چه اندازه می توان به پدیده ی قانون بقای بحران قائل بود و عوامل و الگوی این قانون کدامند؟ پژوهش حاضر نشان می‌دهد که بحران‌های داخلی و خارجی در جمهوری اسلامی نه صرفاً نتیجه عوامل بیرونی، بلکه محصول یک الگوی تکرارشونده در ساختار حکمرانی ایران هستند. این بحران ها از عوامل و الگویی تبعیت می کنند که می توان آن را ذیلِ 1-مصلحت‌محوری در حکمرانی و سیاسی سازی در تصمیم‌گیری های کلان جمهوری اسلامی.2- عدم گردش نخبگان و بقای افراد بحران‌ساز، 3-نهادینه شدن بحران به عنوان ابزار حفظ قدرت، 4-اقتصاد بحران‌محور و ناتوانی در توسعه پایدار، 5- نقش سیاست خارجی در بازتولید بحران‌های داخلی، 6- چرخش درونی بحران و عدم امکان خروج از آن، در نظر گرفت که تمام این عوامل، الگویی برای توالی بحران و بقای آن را در جمهوری اسلامی شکل داده اند که امکان خروج از آن بدون بررسی و رفع مسائل فوق وجود ندارد. معیارِ تقسیم بندی عوامل مورد اشاره، تکرارشوندگی بیشتر آنها نسبت به عوامل دیگر بوده است. این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده و از منابع تاریخی، اقتصادی و سیاسی برای بررسی الگوی بحران‌ها و ریشه‌های آن استفاده کرده است.</p> https://journalspsich.com/index.php/journalspsich/article/download/545/586