مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران 5 تابستان 1405 1405 06 01 Media Governance and New Institutionalism: A Thematic Analysis of Policy and Normative Mechanisms حکمرانی رسانه و نهادگرایی جدید: تحلیل مضمونی سازوکارهای سیاستی و هنجاری 1 21 EN نرگس چراغچی گروه حقوق و علوم سیاسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران علی دارابی گروه مدیریت رسانه، دانشکده ارتباطات و رسانه، دانشگاه صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران، تهران، ایران مسعود مطلبی گروه حقوق و علوم سیاسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. محمدعلی خسروی گروه حقوق و علوم سیاسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 1405 01 08 <p>Rapid developments in communication technologies, the expansion of digital media, the growing influence of platforms, and the emergence of artificial intelligence have made traditional models of media regulation increasingly inadequate for explaining the complexity of contemporary communication environments. In this context, media governance offers a broader analytical framework by emphasizing interactions among governments, regulatory institutions, media organizations, digital platforms, professional bodies, and civil society. This study aims to explain media governance through the perspective of new institutionalism and to identify the principal policy and normative mechanisms that shape its formation and functioning. The study adopts a qualitative approach and employs thematic analysis as its main analytical method. Theoretical and empirical literature concerning media governance, new institutionalism, organizational legitimacy, regulation, professional norms, public trust, and institutional change was analyzed, and the major themes were organized across policy, organizational, and normative levels. The findings indicate that media governance is based on a set of interconnected mechanisms, including formal regulation, self-regulation, co-regulation, distribution of authority, accountability, transparency, institutional capacity, legitimacy, public trust, professional ethics, and technological adaptability. The findings further demonstrate that the existence of formal rules alone is insufficient to ensure effective governance, as their actual impact depends on the extent to which they are institutionalized within organizational structures and accepted at the normative level. Accordingly, media governance is more likely to become effective and sustainable when formal rules, implementation capacities, and professional norms are mutually aligned. The study also emphasizes the importance of institutional learning and adaptive mechanisms that enable governance structures to respond continuously to technological, social, and organizational change.</p> <p>تحولات شتابان فناوری‌های ارتباطی، گسترش رسانه‌های دیجیتال، افزایش نقش پلتفرم‌ها و ظهور هوش مصنوعی موجب شده است که الگوهای سنتی تنظیم‌گری رسانه برای توضیح پیچیدگی‌های محیط ارتباطی معاصر کفایت نداشته باشند. در چنین شرایطی، مفهوم حکمرانی رسانه با تأکید بر تعامل میان دولت، نهادهای تنظیم‌گر، سازمان‌های رسانه‌ای، پلتفرم‌ها، نهادهای حرفه‌ای و جامعه مدنی، چارچوبی جامع‌تر برای تحلیل سیاست‌گذاری و نظم رسانه‌ای فراهم می‌کند. پژوهش حاضر با هدف تبیین حکمرانی رسانه از منظر نهادگرایی جدید و شناسایی سازوکارهای سیاستی و هنجاری مؤثر بر آن انجام شده است. رویکرد پژوهش کیفی و روش اصلی تحلیل مضمونی است. داده‌های نظری و پژوهشی مرتبط با حکمرانی رسانه، نهادگرایی جدید، مشروعیت سازمانی، تنظیم‌گری، هنجارهای حرفه‌ای، اعتماد عمومی و تغییر نهادی تحلیل شدند و مضامین اصلی در سه سطح سیاستی، سازمانی و هنجاری استخراج گردیدند. یافته‌ها نشان دادند که حکمرانی رسانه بر مجموعه‌ای از سازوکارهای به‌هم‌پیوسته شامل تنظیم‌گری رسمی، خودتنظیمی، تنظیم‌گری مشترک، توزیع اقتدار، پاسخ‌گویی، شفافیت، ظرفیت نهادی، مشروعیت، اعتماد عمومی، اخلاق حرفه‌ای و سازگاری فناورانه استوار است. همچنین مشخص شد که وجود قواعد رسمی به‌تنهایی برای تحقق حکمرانی مؤثر کافی نیست و اثربخشی آن‌ها به میزان نهادینه‌شدن در ساختارهای سازمانی و پذیرش در سطح هنجاری وابسته است. بر این اساس، حکمرانی رسانه زمانی از کارآمدی و پایداری بیشتری برخوردار خواهد بود که میان قواعد رسمی، ظرفیت‌های اجرایی و هنجارهای حرفه‌ای هماهنگی برقرار شود و سازوکارهای یادگیری و اصلاح نهادی نیز امکان انطباق مستمر با تحولات فناورانه و اجتماعی را فراهم سازند.</p> https://journalspsich.com/index.php/journalspsich/article/download/576/624