مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران 5 پیاپی 18 1405 03 30 The Sociocultural History of the Field of Iranian Traditional Music from the Perspective of Autonomy and Legitimation تاریخچه اجتماعی-فرهنگی میدان موسیقی سنتی ایران از منظر خودمختاری و مشروعیت سازی 1 18 FA بشری قربانی دانشجوی دکتری، گروه علوم اجتماعی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران وحید رشیدوش گروه علوم اجتماعی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران زهرا حضرتی صومعه گروه علوم اجتماعی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 1404 11 04 The significance of Iranian traditional music is not confined merely to its historical longevity and artistic value; rather, as an integral component of Iranian culture, it has been shaped and transformed throughout modern history under the influence of power relations, cultural institutions, political developments, and competition among various actors. The present study aims to examine the sociocultural history of the field of Iranian traditional music from the perspective of autonomy and legitimation. The study adopted a qualitative approach and employed interviews, field participation, as well as documentary and library research. The findings indicate that the social history of this field has developed through an ongoing struggle between external and internal forces. The state, the media, the market, official policies, and educational institutions have influenced opportunities for visibility, dissemination, and the acquisition of legitimacy within the musical field. By contrast, the radif, the master (ostad), experience, skill, historical memory, Iranian musical instruments, and adherence to the principles of traditional music have facilitated the continuity and relative autonomy of the field. The results demonstrate that, over the past century, the field of Iranian traditional music has been characterized by external dependence alongside internal autonomy. Although it has been influenced by political, social, and media transformations, its fundamental logic has not been entirely subsumed within the field of power or the market. It has therefore continued to reproduce part of the cultural capacity and historical identity of Iranian society. اهمیت موسیقی سنتی ایران صرفاً در قدمت تاریخی و ارزش هنری آن خلاصه نمی‌شود، بلکه این موسیقی به‌مثابه بخشی از فرهنگ ایرانی، در طول تاریخ معاصر تحت تأثیر روابط قدرت، نهادهای فرهنگی، تحولات سیاسی و رقابت میان کنشگران مختلف شکل گرفته و دگرگون شده است. هدف پژوهش حاضر، بررسی تاریخچه اجتماعی-فرهنگی میدان موسیقی سنتی ایران از منظر خودمختاری و مشروعیت‌سازی است. پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از مصاحبه، حضور در میدان تحقیق و مطالعات اسنادی و کتابخانه‌ای انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد تاریخچه اجتماعی این میدان در کشاکش میان نیروهای بیرونی و درونی شکل گرفته است. دولت، رسانه، بازار، سیاست‌های رسمی و نهادهای آموزشی در فرصت‌های دیده‌شدن، انتشار و مشروعیت‌یابی موسیقی اثرگذار بوده‌اند؛ در مقابل، ردیف، استاد، تجربه، مهارت، حافظه تاریخی، ساز ایرانی و وفاداری به اصول موسیقی سنتی، استمرار و استقلال نسبی میدان را ممکن ساخته‌اند. نتایج نشان می‌دهد میدان موسیقی سنتی ایران در صد سال اخیر در وضعیت وابستگی بیرونی و استقلال درونی قرار داشته است؛ به‌گونه‌ای که ضمن تأثیرپذیری از تحولات سیاسی، اجتماعی و رسانه‌ای، در منطق بنیادین خود به‌طور کامل در میدان قدرت یا بازار حل نشده و همچنان بخشی از ظرفیت فرهنگی و هویت تاریخی جامعه ایرانی را بازتولید کرده است.

https://journalspsich.com/index.php/journalspsich/article/download/588/630