مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران 2 پیاپی ۷ 2024 05 19 Reinterpreting the concept of joiner in the architecture of the interspaces of mosques (Shia) built in the Safavid period of Isfahan city بازخوانی مفهوم وصال در معماری فضاهای بینابینی مساجد (شیعی) ساخته شده در دوره صفوی شهر اصفهان 160 190 10.61838/kman.jspsich.2.3.8 FA پگاه شیرازپور دانشجوی دکتری معماری، واحد پردیس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران فرح حبیب استاد گروه معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران نسیم اشرافی استادیار گروه معماری، واحد پردیس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article <div class="abs_2 justify" style="box-sizing: border-box; text-align: justify; border-left: 5px solid rgba(0, 0, 0, 0.1); border-right: 0px; padding: 10px; color: #333333; font-family: rtl-font, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; font-style: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-caps: normal; font-weight: 400; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-indent: 0px; text-transform: none; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-text-stroke-width: 0px; white-space: normal; background-color: #ffffff; text-decoration-thickness: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-color: initial;"> <p style="box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 10px; display: block; margin-block: 0.1em; margin-inline: 0px; direction: ltr;">Some principles have been and are in the universe from eternity; and since they are fixed and unchangeable, you should try to make them appear. One of these principles, which is considered part of this world, is the subject of "intermediateness". The current research was conducted with the aim of rereading the concept of connection in the architecture of the interspaces of (Shia) mosques built in the Safavid period of Isfahan city with a qualitative-quantitative (mixed) method. The results showed that in this research, in order to achieve true knowledge, the interspace has been considered from two perspectives; One as the quality and state of "in between", being similar in worlds such as "Purgatory" and "Imagination" or experiencing times such as "dawn and sunset" which are an introduction to the next places and an end to their previous places. An "ambiguous" experience of the boundary between visible and hidden, visible and invisible, known and unknown, as if it carries some of the properties of before and after and is considered a place to transform into its before and after situations. From another point of view, what the mystics in "Sir Vesluk" refer to as "approach" with the motive of "joiner ". According to the mystics, "abandoned man" is incomplete and his completion depends on "joiner". As Ibn Arabi "considers becoming a human being to be connected" and closeness is the same as servitude. Therefore, man is inherently a creature "on the way" and the condition of his perfection is "on the way of being" with the goal of reaching the goal; This road has an origin, a home, a direction and a destination, which can be read in architecture as well.</p> </div> <div class="padding_abstract justify rtl" style="box-sizing: border-box; direction: rtl; text-align: justify; padding: 15px; border-left: 0px !important; border-right: 5px solid rgba(0, 0, 0, 0.1) !important; color: #333333; font-family: rtl-font, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; font-style: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-caps: normal; font-weight: 400; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-indent: 0px; text-transform: none; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-text-stroke-width: 0px; white-space: normal; background-color: #ffffff; text-decoration-thickness: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-color: initial;">برخی از اصول در عالم هستی از ابد تا ازل بوده و هست؛ از آنجا که ثابت و غیر قابل تغییر هستند، باید برای پدیدار شدن آن‌ها کوشید. یکی از این اصول که جزئی از این عالم شمرده می‌شود، موضوع "بینابینی" است. پژوهش حاضر با هدف بازخوانی مفهوم وصال در معماری فضاهای بینابینی مساجد (شیعی) ساخته شده در دوره صفوی شهر اصفهان با روش روش، کیفی – کمی (آمیخته) انجام شد. نتایج نشان داد که فضای بینابینی در این تحقیق جهت دست‌یابی به شناخت حقیقی‌اش، از دو منظر مورد توجه قرار گرفته است؛ یکی به مثابه کیفیت و وضعیت "در میان"، مشابه بودن در عوالمی چون "برزخ" و "خیال" و یا تجربه‌ی زمان‌های چون "سحر و غروب" که مقدمه‌ای برای مکان‌های بعدی و پایانی برای مکان‌های قبلی خود هستند، تجربه‌ای "ابهام‌انگیز" حد فاصل پیدا و پنهان، مرئی و نامرئی، شناخته و ناشناخته، که گویی قدری از خواص قبل و بعد را به همراه داشته و جایگاهی برای تبدیل به وضعیت‌های قبل و بعد خود به حساب می‌آیند. از منظر دیگر، آنچه عرفا در "سیر وسلوک" از آن به "تقرب" با انگیزه‌ی "وصال" یاد می‌کنند. نزد عرفا، "انسان مهجور"، ناقص است و کامل شدنش در گرو "وصال" است، همچنان‌که ابن عربی "انسان شدن را واصل شدن می‌داند" و تقرب را عین عبودیت. بنابراین انسان به صورت ذاتی، موجودی "در راه" است و شرط کمالش، "در راه بودگی" با هدف وصول به مقصود است؛ این راه مبدا، منزل، جهت و مقصدی دارد که می‌توان نمود آن را در معماری نیز بازخوانی کرد.</div> https://journalspsich.com/index.php/journalspsich/article/download/69/56